Przeznaczenie

 

Okruchy szczęścia

 

Wiara

Choć jestem bezsilna mam jeszcze nadzieję,

że ciepły wiaterek złe myśli rozwieje,

że porwie mą duszę pustą i zlęknioną,

nasyci i zwróci siłę utraconą.

Choć z dala dobiegła mnie nowa udręka,

ja nie chcę się bać i duszę swą nękać.

Będę się czołgać dopóty nie zdławię

tego co w sercu rośnie w wielkiej wrzawie.

Nie chcę się poddać choć nadzieja mała,

lecz jeszcze mi wiara boża pozostała.

Wiara, która iskrzy się we mnie głęboko,

żeś Ty mój Boże jesteś mą opoką.

Opoką wszelaką na serca ratunek,

aby mu dostarczyć mocniejszy ładunek.

Bym mogła się zmierzyć z losem w swej niedoli,

bym nie czuła bólu, kiedy strasznie boli.

Ty mnie Boże Święty strzeż w każdej godzinie,

dopóki me życie na ziemi przeminie.

-iśka-

 

W zgodzie z przyrodą

Wróble lubią

trzymać się razem,

te małe cuda w szarych piórkach

wszędzie ich pełno.

Często patrzę na nie

z zachwytem,

jak ćwierkają

wśród opłotków,

gdzie zapach świeżej trawy

łączy się z ciszą poranka,

a w promieniach słońca

kąpią się w kałużach.

Teraz czuję, że bliskość siebie

to najcenniejszy dar.

Jak wróbelki,

które z radością piszą nuty dnia

niewiele potrzebują, by

poczuć wdzięczność za istnienie.

A my, ludzie,

w cichej symfonii przyrody

uczymy się oddychać

pełną piersią.

Jak poranny wiatr,

który gładzi moje włosy

niosąc ze sobą aromat

świerkowych drzew.

Choć czasem w nas głęboko

osiada cień trosk

przysłaniając błękit nieba

przyroda pamięta

jak otulić nas skrzydłami nadziei

i rozwinąć skrywane marzenia.

-iśka-

 

Roztargnione pragnienia

Jest tyle natchnień

w ludzkiej duszy,

co nie zdążyły zaowocować

życie z pasją

jest jak para kaloszy —

można tańczyć w deszczu

i robić to, co się kocha

świat zachłannie

pożera marzenia,

nakładając na nasze barki

belki nie do uniesienia

byliśmy odzierani z nadziei,

nieraz połamano nam skrzydła,

ale każdy dzień

uchyla drzwi do światła

więc zaczynam od nowa,

z czystą kartką — po swojemu —

spełniać życzenia

wbrew stu powodom

kocham żyć,

bo wiem, że

nie o brzęk monet chodzi,

lecz o to, by bardziej

być niż mieć.

-iśka-

 

Oblicze samotności

 Gdy samotność puka,

przyglądam się światu.

Pośród cierni i ostów

kwitnie sasanka

na skalistym wzgórzu,

rozchyla płatki

ku słońcu.

Cudeńka dzieją się

pod niebem.

Ile opuszczonych miejsc,

gdzie rośnie kalina

albo młody dąb

zapuszcza korzenie.

Wszystko ma swoje źródło,

dlatego uczmy się cieszyć życiem.

Nie bójmy się samotności —

ma w sobie piękno.

Jest azylem

dla zbłąkanych serc —

otrzesz czyjąś łzę

i podniesiesz kogoś na duchu.

Spójrz w stronę światła —

odnajdziesz drogę.

-iśka-

W stronę światła

W ciszy rozjaśnia się dzień,
zroszony letnią mżawką.
Promień słońca
wpadł przez okno,
rozproszył cienie smutku.

Jeszcze do wczoraj myślałam,
że jestem jak zbędny cień na ścianie,
który zapomniał, do kogo należy.
Dziś wiem, że jest inaczej.

Świat nieraz ściąga nas w dół —
jesteśmy wtedy rozbici na pół,
zamknięci w swych skorupach.

Dlaczego myślimy źle o sobie?
Zapominamy, że jesteśmy
jak ryby w wodzie,
które płyną pod prąd,
ufając nurtowi.

Bojaźliwi utykają na mieliźnie
z obawą przed głębią życia.

Prognozy bywają zmienne,
mimo to od teraz z wiarą
pokonuję każdą milę drogi.

Chcę rozkoszować się czasem
tu na ziemi,
stawiać żagle
i z wiatrem płynąć w nieznane.

-iśka-

Uchwycić dzień

myśli ciężkie odpływają

wśród cieni sosen,

umyka błoga chwila.

podziwiam nie lada

spektakl cudnych ważek

nad wartkim strumykiem.

słońce promiennie

uśmiecha się do mnie,

znika każda troska we mgle.

czy to nie wspaniałe —

oddychać o wschodzie słońca

i razem z budzącą się wiosną

rozmarzyć beztrosko?

ta darowana chwila,

jak niezapominajka,

zapada w serce.

tyle minęło już podobnych poranków,

a mi wciąż inaczej

smakuje każdy świt.

dobrze jest wstać z łoża,

odprawić zniechęcenie w nicość

i z zapałem uchwycić dzień —

po to, by uczynić

lepszym dzisiaj

i zanim zapadnie zmierzch,

i rozbłysną gwiazdy,

czule utulić kogoś obok.

-iśka-

 

Jestem by kochać

Jestem imitacją matki

i oczkiem w głowie ojca,

splotem emocjonalnych spięć,

pomiędzy młotem a kowadłem.

Jestem karuzelą wokół swego ja,

między ziemią a niebem,

i ptakiem jestem

w zamkniętej klatce,

który zapomniał, jak latać.

Mój statek utonął —

dobrze, że ktoś rzucił

ratunkowe koło,

więc jestem

i uczę się kochać Tobą.

-iśka-

W Jego dłoni

czy już wiesz,

że jesteś tu potrzebny,

jak wszystko inne na tym świecie…?

każda gwiazda

jest wyjątkowa,

każdy kamyk

i kwiat w ogrodzie.

może wisi nad tobą

ołowiana chmura,

albo drżysz jak osika

z niepewności jutra.

uwierz, że jesteś

w dłoni Taty z nieba.

chociaż czasem

los nas doświadcza

i jesteśmy wtedy jak ziarna

w tłoczni —

On wie, na co to wszystko.

i jeśli zawierzysz Mu się

bez granic,

On będzie po twojej stronie.

nie załamuj rąk,

nie chowaj głowy w piasek,

kiedy bije dla ciebie

co dzień serce kochającego Boga.

-iśka-

 

Umknęły dawne radostki

W imię czego świat

mknie jak pendolino,

a my razem z nim...?

gonimy za ułudą i blaskiem

bez sensu i celu

Szczęścia nie kupimy na targu —

ono jest w nas,

tylko oczekiwaniom powiedzmy: pas.

Zazdrośnie patrzę na dziadków —

ich życie jak cicha modlitwa,

a serca otwarte na oścież.

Mieli radosne twarze

i ciepłe dłonie.

To nic, że na stole drożdżówka

i kubek mleka,

a jednak zwyczajne smaki

najlepiej cieszyły.

Dziś ludzkie pragnienia bywają

jak wilcze głody,

pustosząc nas od środka.

Jesteśmy jak kapryśne dzieci —

bez kompasu krążymy w kółko,

ucząc się drogi

na własnych błędach,

aż w końcu nie wiemy, dokąd wracać. 

-iśka-

W cieniu ego

kiedy o brzasku

wschodzi słońce,

cierpkie są ludzkie dąsy

chodzimy

z bielmem na oczach,

potrącając się

o własne racje

rozum już dawno

zawładnął sercem,

a dobroć

śpi w kieszeniach

tyle w nas utkanej udręki

i niedomówień,

tyle zastygłych żalów

wychodząc z cienia,

dobrze jest spojrzeć

w pogodne niebo,

gdzie rozpierzchły się

ciemne chmury

po to, by jeszcze raz

wyciągnąć do siebie dłonie

-iśka-

Wieczna miłość

Wiem, że miłość nie umiera,

czuję dłoń na mej skroni.

Swoje ramiona  rozpościera,

smutek każdy tchem rozgoni.

Myśli złote mi rozdaje,

tajemnicy rąbek chyli.

Tak mi dobrze, gdy ją czuję,

tak mi dobrze w każdej chwili.

Noc, choć ciemną ma naturę,

kocham jej słodkie spojrzenie.

Ona patrzy na mnie czule,

w snach przynosi ukojenie.

O poranku Świtezianka

cała w pąsach się rumieni.

Wiatr kołysze cicho gałązkami,

płynie koncert wśród zieleni.

Wiem, że miłość nie umiera,

żyje echem w testamencie.

Kwitnie tam, gdzie letnia cisza

na niebieskim firmamencie.

-iśka-

Na zawsze razem

Mów do mnie szeptem z ukołysaniem,

nuć dla mnie bajki księżyca,

gdy się obudzę w jasny poranek,

będę jutrzenkę przemycać.

We lśniącej rosie, boso po trawie,

wśród cieni drzew topić troski.

Mów do mnie szeptem, aby nie spłoszyć

myśli radosnej wiosny.

Wiosny natchnionej barwami tęczy,

rozkołysanej w swym blasku.

Dotyk jej sprawia, że budzi życie

w martwych dolinach o brzasku.

Mów do mnie, miły, o swych tęsknotach,

jak mi to obiecałeś,

że już na zawsze będziemy wspólnie

przeżywać to bajanie.

Nim zgasną światła, nim gwiazdy białe

utoną na falach nieba.

Ty, mój kochany, jesteś balsamem

i więcej mi nie trzeba.

-iśka-

Kolory jesieni życia

umyka młodość

z prędkością światła,

a serce drży

za urodą.

dziś twierdzi wielu —

starość to pomyłka...

a przecież ona 

jest dobrodziejką samą,

przytula wnuki,

cieszy się ich dorastaniem.

jest jak parasol,

co chroni bliskich przed deszczem,

czasami da mądrą radę.

bo jesień życia

to czas owocowania

i zbiorów.

chciej pokochać staruszkę

jak siostrę,

choć przybywa zmarszczek,

serce nie musi się starzeć.

każda pora roku

ma w sobie urok,

każdy etap życia

niesie w sobie piękno.

-iśka-

Mocni w duchu

Istnieje wewnętrzny świat,

niebiańskie Jeruzalem,

nieustannie podburzane

przez złowieszcze prognozy.

Mocni w duchu,

karmieni Bożym słowem

i Eucharystią,

wznoszą wielkie twierdze

nie do pokonania.

Królestwo Boże jest w nas —

tylko musimy się odnaleźć,

zanim jeszcze zapadnie zmrok

i uwierzyć, że Jezus żyje —

bo tylko miłość

jest wieczna...

-iśka-

Miłość ogarnia wszystkich

 a kiedy, Panie, rzekłeś:

„wykonało się”,

ciemność ogarnęła ziemię

i nagle w sercu coś pękło,

ludziom otwierały się oczy.

to czas nadziei dla świata,

bo niewinna krew z Golgoty

woła do otępiałych sumień,

zrywa kajdany grzechu

i daruje nowe życie.

taka miłość odwraca losy,

obejmuje z drzewa krzyża

każdego z nas —

bez skarg,

w milczeniu,

z ufnością.

nie mówmy

o nikim źle,

to czas kochania

upadłych braci,

to dla nich rozlała się łaska

i my musimy

stawić czoła,

idąc nieraz w pyle krętej drogi,

napotkanym przeszkodom,

które ranią stopy.

po to, by rzec jak On:

„wykonało się”,

to, co słuszne.

-iśka-