W cieniu ego

kiedy o brzasku

wschodzi słońce,

cierpkie są ludzkie dąsy

chodzimy

z bielmem na oczach,

potrącając się

o własne racje

rozum już dawno

zawładnął sercem,

a dobroć

śpi w kieszeniach

tyle w nas utkanej udręki

i niedomówień,

tyle zastygłych żalów

wychodząc z cienia,

dobrze jest spojrzeć

w pogodne niebo,

gdzie rozpierzchły się

ciemne chmury

po to, by jeszcze raz

wyciągnąć do siebie dłonie

-iśka-