Moje serce mi dyktuje
uczuć najpiękniejsze słowa,
abyś słońcem promieniała,
żebyś była zawsze zdrowa.
Moje serce Ci dziękuje
za Twe spracowane ręce,
gdy czułością mnie głaskały
i tuliły mnie w rozterce.
Moje serce dziwnie mięknie,
kiedy patrzę w Twoje oczy,
w nich obrazy malowane,
tam dzieciństwa świat uroczy.
Moje serce jest dla Ciebie,
w nim Twa miłość rozkwitała,
żyj mateńko jak najdłużej,
zawsze będę Cię kochała.
-iśka-
ziarenko rzucone w ziemię
potrzebuje wody i słońca,
by mogło wzejść
tak i ludzkie życie
ma swój początek
i potrzebuje czułości i troski,
by mogło wzrosnąć
lecz jeśli pozwolimy,
by zło miało ostatnie słowo –
ten dar istnienia
często z kaprysu
zostaje unicestwiony
delikatny głos sumienia
zagłuszany jest
przez gromki krzyk tych,
którzy prawa natury
chcą uciszyć ideologią
stawiając na piedestale
bezkarność decyzji,
która zamiast chronić —
odbiera życie
-iśka-
Zakwitły jabłonie,
wiśnie zapachniały
w pąkach różanych
zapłonął sad cały.
Listowiem szeleszczą
czupryny zielone
z wiatru chichotem
zanucił skowronek.
A niebo błękitnym
potokiem rozlane,
tańczy cyraneczka,
oczy roześmiane.
I tak beztrosko
po rozgrzanym niebie,
mkną białe baranki
okrętowym ściegiem.
Jeszcze bujna trawa
srebrzy się od rosy
i słońce rozpuszcza
jasno-złote włosy.
Nim falą muzyka
w akordach popłynie
ten cudowny koncert
zagram na pianinie.
Niech się wyplotą
girlandowe nuty
w aromatach wiosny
z majowej batuty.
-iśka-
schowane urazy
tkwią w sercu głęboko
jak sztyletu ostrze
pod martwą powłoką
otwarta rana
wciąż krwawi obficie
i jak tu polubić
i jak kochać życie
co w bólu się wije
każda cząstka ciała
a dusza goryczą
cała się zalała
i szczęście schowane
więdnieje z rozpaczy
tak trudno pokochać
tak ciężko wybaczyć
nim usta zamilkną
żalem uwieńczone
niechaj pierwej skona
to co niezdławione
-iśka-
szukać szczęścia o świcie
w ułudach marzeń śnić
na krótką metę to nic
wypalasz się bez sił
zapomnieć się jeszcze raz
słodką chwilą uśmierzyć ból
na krótką metę to nic
powraca ten sam rytm
pomimo niepewności jutra
stanąć na zwodzonym moście
a może zawrócić jeszcze
zanim zapieje kur...?
po to by w objęciach dnia
zakochać się w słońcu
zaufać i przyjść jak dziecko
umorusane błotem
na krótką metę to nic
na jeden krok by żyć
-iśka-
wiersz inspirowany cytatem św.Augustyna:
"Niespokojne jest serce nasze, dopóki w Tobie(Bogu) nie spocznie"
Są słowa, które wdarły się w ciszę,
utkwiły mocno zapamiętaniem,
owocowały w sercu głęboko,
i za nie Tobie dziękuję, Panie.
Są myśli, które łagodnym lśnieniem
rzeźbiły duszę opamiętaniem,
zmywając plamy małe i duże,
i za nie Tobie dziękuję, Panie.
Za łzę, co skruchą spadła na ziemię,
że ją poniosłeś w bezchmurne morze,
chciałabym mocno przytulić Ciebie
i w Twych ramionach schronić się, Boże.
Są rzeczy, które tak niepozornie
szemrały w głowie z ukołysaniem,
że mi się rozum światłem rozjaśnił,
i za nie Tobie dziękuję, Panie.
Są twarze takie na płótnie białym,
zarysowane Twoim imieniem,
chwalę Cię, Panie, i za nie również
dzięki Ci składam i uwielbienie.
I za te dłonie, ciepłe, otwarte,
które mi dane były w potrzebie,
jakie to szczęście w życiu zawarte,
mieć przed oczyma mój Ojcze, Ciebie.
Za uśmiech słońca na dziecka twarzy,
za ból przebyty i za cierpienie,
za Twoją miłość niezmierną, Boże,
za zmiłowanie i przebaczenie.
-iśka-
na wykwintnych stołach
waży się ludzki los
gdzie nie widać granicy
ponad pępkiem
na opuszczonej ziemi
bezradność obnaża prawdę
gdzie przepych
ograbia ludzką godność
za jedną garść ryżu
uśmiech rozrzedza krew
tak między nami
zionie przepaść
otwarte przebite serce
ugodzone niewiernością
w kokonie cierpliwości
stwarza nowy świat
-iśka-
mówiąc czasami
jak do pustej ściany
w której nie zadrży
ciche poruszenie
można by składać
najmędrsze wyrazy
nic to nie skruszą się
twarde kamienie
skąd to w posągach
takie lubowanie
gdzie nie kołysze się
mała rozterka
i łza nie popłynie
po kamiennym licu
nie zatli się w oku
najlichsza iskierka
mówiąc do serca
a tu serca nie ma
jedynie opoki
twarde jak ze skały
i te co drwiną
wyrzeżbione usta
które życzliwie
się nie uśmiechały
wieczne posągi
kwitną złote miasta
próżność zachłanna
tworzy epopeje
a arystokracja
zbrojna jest i twarda
tobie pozostało
mieć tylko nadzieje
jeszcze się oczy
otworzą nikczemne
i chłodne twarze
pobledną z wrażenia
przecież naprawdę
mogło być tak pięknie
gdyby te serca
nie były z kamienia
-iśka-
z chaosu myśli
krwawy mur
gdzie wzrok nie sięga
serce się kołysze
jakby za chwilę
rzucić na stos
o sobie prawdę
w tętniącą ciszę
i nie wiadome
znaczyło więcej
a żal się bije
w płaczu ścianę
tam gdzie rozbite
szklane serce
w oku bezkarnie
tkwił odłamek
ból co rozrywa
każdy grzech
i sól piekąca
trawi ranę
nad szeptem słowa
twarda rzecz
jedno spojrzenie
żywy baranek
chaos opada
kruszeje mur
więdnieje smutkiem
struchlałe serce
dziś odnalazło
przyjazny kąt
niegdyś sprzedane
w poniewierce
i jeszcze tylko
szczera łza
która spłynęła
bystrym potokiem
tak było trzeba
dotknąć dna
by móc się wznosić
nad obłokiem.
-iśka-
Za daleko od siebie,
choć pod wspólnym dachem,
rzeczywistość
wcale nie jest kolorowa.
Daliśmy się nabrać
światowym mirażom,
krążymy bez celu
i ciągle od nowa.
Jakże się nie potknąć,
kiedy przeszkód tyle?
I jak tu podołać
w tej nowej erze?
My w cyberprzestrzeni,
na dobre wtopieni,
a niebo się dziwi,
ja też w to nie wierzę.
Daliśmy się ugodzić
w piętę Achillesa,
zabrano nam więcej,
niż nam się wydaje.
Mieliśmy wszak siebie,
i słońce, i niebo,
ptasi śpiew słowika,
ruczaje i gaje.
A dzisiaj jesteśmy
jakby zaplątani
w sieć elektroniki,
bez marzeń i planów.
I popatrz, człowieku,
jak się zaprzedałeś,
zmieniony bez twarzy,
jak tysiąc gałganów.
-iśka-
czas może płynąć wolniej
gdy zechcę,
zatrzymam się
nad bystrym potokiem
przysiądę na kamieniu
wsłucham się w szum fal
ze śpiewem skowronka
a myślom dam odpłynąć
z łagodnym wiatrem,
co sobie buja wśród brzóz
i jeszcze słodka woń konwalii
ukoi moje zmysły
nie chcę wcale
umykać tym chwilom,
co tulą moje ciało
w objęciach złotego poranka
gdzie roześmiane
błękitem niebo nade mną
styka się w dali
z chabrową łąką
to wszystko opowie ci dzień,
jeśli pozwolisz
by czas na moment
zatrzymał się,
w wirze tego świata,
gdzie wszystko jest w ruchu,
a tylko tu – spokój.
-iśka-
majowe wspomnienia
pachnące bzem
w poszumie liści
śpią zielone
wschodzące słońce
blady świt
cichą tęsknotą utajone
i tylko jedna
złota myśl
na płótnie nieba
lśni utkana
chwila tajemna
słodkie sny
srebrnymi łzami podlewana
kołyszą świerki
gwiżdże wiatr
i dźwięczne słychać
świerszcza granie
bzy zapachniały
jeszcze raz
na wspomnień tych ukołysanie.
-iśka-
Życie we dwoje
to poligon,
gdzie toczy się niejedna bitwa.
Kochać nie jest łatwo,
choć świat łamie konwenanse,
uparcie wierzę w miłość.
Słowa przysięgi małżeńskiej
są jak wyzwanie
na całe życie.
Nieraz zawiedziona,
wylewałam łzy w poduszkę,
dzieliły nas różnice zdań,
oczekiwałam słodkiego życia.
Ja, wnikliwa i pretensjonalna,
widziałam wszystko
w krzywym zwierciadle.
Był moment wstrząsów i gejzerów,
zalewała nas fala
zazdrości i gniewu.
Nie mogłam przecież
przewiązać mu chustką oczu,
gdy tak zachłannie patrzył
na inne kobiety.
Pewnie mi się wydawało,
chciałam mieć go sobie na uwięzi,
lecz zawsze, kiedy go potrzebowałam,
był jak na zawołanie.
Dlaczego wciąż to zaufanie
podkopuje podejrzliwa zołza?
Dobrze, że podajemy
na zgodę ręce.
Bo miłość to sztuka trwania,
jak ogród, który trzeba pielęgnować.
-iśka-
"Nie wystarczy pokochać, trzeba jeszcze umieć wziąć tę miłość w ręce i przenieść ją przez całe życie"
Konstanty Ildefons Gałczyński
kultywując wieczną młodość
zawsze mówisz że kochasz
malujesz portrety na deszczu
z postępem z osiągnięciami
żar pustynny pali w stopy
znów przeszła fatamorgana
trwa wiara w objęciach niewiary
że znowu cudu nie będzie
choć ścieżek pokrętnych wiele
zaczynasz rozumieć swój świat
w markecie nie kupisz zbawienia
a serce jak kompas nie zwodzi
dopiero w ślepych zaułkach
otwierają nam się oczy
możemy rozpoznać siebie
tak prosta i mała jest droga
-iśka-
Dokąd zmierzasz świecie...?
Jak karawana na pustyni,
po niknących śladach
szukasz próżno oazy.
Dokąd zmierzasz, świecie...?
Gdy falujące morza i oceany
kłaniają się wyspom naprzeciw,
ty wciąż nie dostrzegasz celu.
Człowiek pręży się i maskuje,
łamie rozum, by pojąć
boże zamysły, stawiając
siebie na piedestale.
Dokąd zmierzasz, świecie...?
Wieża Babel dawno upadła,
jakże jesteś nierozumny,
jak Ikar, zbyt blisko słońca.
-iśka-
my żywi pracujemy na radość
siłą natężenia umysłu
zmysłami ciała
w pośpiechu za pół szczęściem
mijamy wyciągniętą dłoń
czas łaskawy się kurczy
ci co odeszli przed nami
umywali innym stopy
my żywi pracujemy na radość
siłą każdego oddechu
nienakarmionym pragnieniem
mijamy zziębniętą twarz
czas łaskawy się kurczy
ci co odeszli przed nami
cierpieli z godnością
my żywi pracujemy na radość
twardo stąpając po ziemi
-iśka-
na pustyni ludzkiego serca
ścieli się czasem samotność
widzi tylko swój ból i łzy
i dla niej wstaje świt
na spękanej ziemi
samotność liże rozterki
w cieniu własnych myśli
niknie w przedsionku śmierci
i dla niej świeci rozgwieżdżone niebo
księżyc odbija światło
miewa krwawe zaćmienia
a jednak cieszy go życie w pełni
trzeba przejść własną pustynię
po widocznych śladach na piasku
jak inaczej uwielbić wschodzące słońce
kiedy mrok przykryje ziemię
-iśka-
Nastała nowa era
na afirmację.
Zmęczeni życiem
poszukują niezawodnych ścieżek.
Już o poranku
uprawiają jogę na cienkich matach,
napinając mózgowe zwoje,
z głębią oddechu wchodzą w ciszę.
Albo biegną do bioenergoterapeuty,
ludzie ze stresem,
aby odblokować kanały energii,
rwące jak potoki, lecz kruche jak mgła.
Takie to praktyki poza Bogiem,
pomocne na krótką metę.
Zamiast otworzyć stroskane serce
z ufnością dziecka
przed niebieskim Ojcem,
zatracamy swoją tożsamość,
wierząc w złudne ideologie,
co gasną w mgnieniu oka.
On jeden zna odpowiedź,
jak wzmocnić ducha.
Obiecał nam swoje ramiona
na trudny czas.
Wystarczy puścić lejce
i pozwolić Bogu się pokierować,
a wszystko wyda się
prostsze i łatwiejsze,
bo Ci, co zaufali Panu,
otrzymują skrzydła jak orły.
-iśka-
Jest tyle natchnień w ludzkiej duszy, co nie zdążyły zaowocować życie z pasją jest jak para kaloszy — można tańczyć w deszczu i robić to, co...
