Poskładane pamięcią,
obszyte tęsknotą,
najpiękniejsze chwile
w piramidach myśli,
czułością ogrzewane,
nie zmieniły kształtu
ani kolorytu –
zatrzymane w czasie nadziei.
Slajdy z dzieciństwa
na wyobrażeń szczytach –
znajduję wszystko.
Czasami tylko mgła przysłania
niechcianą szarość,
aby nasycić pięknem zmysły.
-iśka-
Jeszcze bieli się ziemia
lodem skuta po brzegi,
a mi już zapachniały
czarem snu przebiśniegi.
Złota kula błyszcząca
nad szczytami się skrada,
topi zimne lodowce,
kropla za kroplą spada.
A we mnie poemat
wiosennej nadziei,
jarzy się w zabłąkanej,
nienazwanej kniei.
W roztopy już myślom
opadło zmęczenie,
czy to ostateczność,
a może zbawienie...?
Wiem jest taka jasna
biel lśniąca jak zorze,
nie śnieg, nie przebiśnieg,
to Twe światło Boże.
I Ty mi tym światłem
świeć na każdej drodze,
bądź mi w bitwie życia
orężem i wodzem.
A wiosna niech będzie
malunkiem Twej ręki,
od zgryzoty ziemskiej
i wszelkiej udręki.
-iśka-
Nie pytaj o nic, nie pytaj,
bądź cichym szeptem, bądź snem.
Zachwycaj sobą — zachwycaj,
bądź ze mną nocą i dniem.
Nie szukaj, kochany, nie szukaj
słów — przecież wszystko już wiem.
To, co chcesz mi powiedzieć,
gestem pochłaniaj mnie.
Zostań, mój miły, zostań
w sercu aż po kres.
Przy Tobie cała płonę,
przy Tobie spalam się.
-iśka-
Jest tyle natchnień w ludzkiej duszy, co nie zdążyły zaowocować życie z pasją jest jak para kaloszy — można tańczyć w deszczu i robić to, co...
