Chwile relaksu

spoglądam w pejzaże,

gdzie falują łany zbóż,

jakby czesał je wiatr.

niebo się rumieni,

wysmagane różem,

spod bielutkich obłoczków wystaje.

tkliwa cisza wokoło,

i tylko trele skowronka na polu,

wśród dumnych słoneczników.

przy wschodzie słońca,

w ogrodzie, gdzie pachną piwonie,

zapominam

o rozterkach serca,

z wdzięcznością przyjmuję

każdy szept poranka,

który srebrzy się rosą na trawie.

dobrze mi tu być

i wiem, że kiedy wracam,

mam nowe siły,

by dźwignąć co przede mną.

-iśka-

 

Między drogą a tęsknotą

my pielgrzymi,

utrudzeni drogą,

często boimy się jutra

zaplątani,

niczym w sieć pająka,

przeklinamy życie

a przecież nie można

o własnych siłach

mierzyć się ze światem,

który niczym dżungla

jest pełen zasadzki

gdy pamięć powraca,

zaczynamy tęsknić

za smakiem poziomek,

zapachem róż

i wiemy, że raj

jest tuż tuż

tylko czy tęsknię jeszcze

trochę do Ciebie,

mój Boże,

jak dawniej

a może wyśni mi się tej nocy

całkiem nowy brzeg,

gdzie spotkam

tych których od zawsze kocham...

 

A kiedy smutek zagości

upić się minionym żalem,

przez zaciśnięte powieki

wyciskać słone łzy

i zraszać zbolałe serce.

potrzeba i takich chwil,

aby nie utopić się w szczęściu,

by nie być frajerem

od siedmiu boleści.

nie wymuszam radości,

gdy smutek ma mnie

w swoich mackach.

przyjaźnię się z każdym dniem

i otwieram bagaże,

wyjmując z nich prezenty

jak losy na loterii.

mimo różnych prognoz

wiem, że zbawienne są deszcze.

a kiedy przychodzi czas posuchy,

uczepiam się słów Bożych,

które smakują jak manna,

i wiem, że blisko

jest obiecana ziemia...

-iśka-

 

W bezładzie