Gdy samotność puka,
przyglądam się światu.
Pośród cierni i ostów
kwitnie sasanka
na skalistym wzgórzu,
rozchyla płatki
ku słońcu.
Cudeńka dzieją się
pod niebem.
Ile opuszczonych miejsc,
gdzie rośnie kalina
albo młody dąb
zapuszcza korzenie.
Wszystko ma swoje źródło,
dlatego uczmy się cieszyć życiem.
Nie bójmy się samotności —
ma w sobie piękno.
Jest azylem
dla zbłąkanych serc —
otrzesz czyjąś łzę
i podniesiesz kogoś na duchu.
Spójrz w stronę światła —
odnajdziesz drogę.
-iśka-
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz