Wierność Matki

Nie musiała rozumieć,

była cicha i wierna do końca —

Matka Boleściwa,

darowana nam z krzyża.

A kiedy trzymała,

z łzami w oczach,

zmaltretowane ciało

swego syna,

nosiła w sobie nadzieję

na najpiękniejszy początek.

Serce Mateńki,

na wskroś mieczem

siedmiu boleści przeszyte,

tuli do piersi

najcudowniejszą miłość.

Wzruszeniem rozbraja

obojętnych na nią —

dziś Pieta w Bazylice św. Piotra

przenika ludzkie serca.

Nie jesteśmy sierotami,

błąkającymi się bez końca —

możemy być dziećmi Matki,

która rozumie i kocha.

Nie ustaje w poszukiwaniu

tych, którzy zagubili drogę,

i prowadzi do swego Syna —

do życiodajnego źródła.

Bijące dwa serca

to obietnica

Bożego Miłosierdzia

nad nami, grzesznikami.

Ktoś o drobnych rączkach

zerwał dla Matuli Świętej

bukiecik stokrotek —

bądźmy czasem jak ta dziecina.

Nie trzeba wiele mówić,

lecz kochać i tulić się do niej,

bo w jej objęciach

każdy ma swoje miejsce.

-iśka-