Pod ciężarem dnia

są takie dni,

które pustoszą moją ziemię,

odwracam się wtedy plecami

do świata.

w sercu jeszcze

gorący żal,

a szara codzienność

odziera mnie z nadziei.

na próżno

stawiam żagle,

więc już wiem,

jak smakuje życie.

ocieram pot z czoła,

zaglądam w lustro,

które uwypukla

każdą moją troskę.

trudno się pogodzić z losem,

więc jak Cyrenejczyk,

z grymasem na ustach,

dźwigam belkę.

-iśka-