Próżny lans

Ukochaliśmy to,  co błyszczy,

świat  kusi, wabi i mami

przyciągając dumne oczy

łudzącym mirażem.

Byle jaki szpan

wynosi pysznych na piedestał,

ego puszy się i syci

krzykliwym "ja".

Zamiast gestów życzliwości

dzień po dniu

zjadamy się nawzajem,

głodni cudzej porażki.

Marna namiętność

włada ludzkim umysłem,

zamieniając czułość serc

w sople lodu.

Nie chciej,  człowieku,

w ciele upatrywać siły,

lśnić blaskiem

drogich świecidełek.

Bo w  prostocie

drzemie więcej piękna 

niż w złocie.

-iśka-