Popijam herbatę
o zapachu rumianku,
z rozterką w sercu
rozganiam mleczne mgły.
W roztargnionych myślach
jestem obok ciebie,
a jednak daleko,
w innym świecie.
Widzę, jak poruszasz ustami,
moje blade odpowiedzi
wciąż ci wystarczają.
Róże od ciebie są cudne,
herbaciane, w barwach jesieni,
ich subtelna woń
osładza zmysły.
Gdybyś tylko chciał mnie zrozumieć,
inną niż wtedy,
gdy się poznawaliśmy,
widziałbyś tę sprzed lat.
Nie zerkałbyś w telefon,
nie popijał whisky,
i kochał każdą zmarszczkę.
Jestem tu,
gdy mnie zawołasz.
Nie szukaj wymówek -
pośpiech wszystko psuje.
Lubię, gdy na mnie patrzysz,
wtedy czuję się młoda,
lecz częściej unikasz wzroku,
niepokój ściska mi serce.
Zacznijmy od nowa,
obiecuje ci, że to, co najlepsze,
jeszcze przed nami.
-iśka-
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz