Kobiety i kobietki

ona czasem dźwiga

cały świat na głowie

zapomina,

że Herkulesem nie jest

a kiedy płyną po policzkach łzy

mówi, że to ze szczęścia

twardzielka

pręży muskuły

i już nie pamięta,

co to znaczy

wziąć ją w ramiona

lecz jest i taka,

która dzieli wszystko na pół

delikatna jak fiołek

rozumie, że jest kruchą istotką

albo taka,

która tupie nogą

i roznieca dąsy

są też kobietki,

które nie dowierzają,

że są piękne

wciąż poprawiając urodę,

siedzą całymi dniami w lustrach

ale czy są jeszcze mężczyźni,

którzy będą o nie zabiegać,

by nie musiały nic udowadniać światu

i pozostać tą kruchą istotką

po to, by nie uschła

ze smutku

i nie musiała

udawać, że nie potrzebuje

adorowania ukochanego,

który dziś często

cierpi na amnezję

wszak kobieta

to skarb

w dłoni silnego mężczyzny,

który będzie dbał,

przynosił czasem róże,

kochał i szanował

-iśka-