Udając twardziela

odgrodzony kolczastym drutem

od reszty otoczenia

a przecież-

pod maską groźnego wilka

kryje się tylko ludzka słabość

w poranionym wnętrzu

przeraźliwie jęczy dusza

jest więźniem przeszłości

kiedy życie rozpadało się na kawałki

w szklaneczce brandy szukał pocieszenia

spragniony odrobiny czułości

zrozumienia...

chciałby ujrzeć dla siebie

światełko w tunelu

ale póki co szczerzy kły

udając twardziela

po swojemu bierze życie za rogi

upadek jest nieuchronny

jedynie miłość która jest gotowa

oddać życie

ocala od nieszczęścia

-iśka-

Miłość rozbija okowy samotności. Andre Maurois