Bez umiaru

Dziwny ten świat,

w którym żyje się ponad stan,

a innym wystarczy niewiele.

Nieumiarkowanie-

jak niewyczerpana słodycz,

albo studnia bez dna.

Apetyt rośnie wciąż,

gdy codziennie karmimy oczy

nowymi łupami.

Ludzkie oczekiwania

czasem sięgają zenitu,

a wtedy człowiek cierpi na niestrawność.

Zapychamy szafki jedzeniem,

które pleśń przykryje.

Garderoby pękają w szwach,

gdzie mole mają żerowisko.

Dziwny ten świat-

z demencją, że już masz, co chciałeś.

Po co ci jeszcze jeden bibelot?

Autobus odjechał z marzeniami,

tak upływają dni bezwiednie.

Nienasyceni, smutni wciąż,

zapominamy naprawdę żyć.

-iśka-