Lilie

spoglądam na śnieżno-białe lilie,

są takie piękne i czyste,

o delikatnej woni

tam w oddali —

roześmiane dziecięce twarze,

takie niewinne

my, dorośli,

tracąc równowagę,

dajemy się uwieść złu

wtedy dziecięcy świat

staje się poszarzały

walka o czystość serc trwa

pod czujnym okiem Stwórcy,

aż po zmierzch

bielutkie lilie — tak dostojne,

o szlachetnej strukturze

i zarazem dumne

a my, tak nieposłuszni Ojcu,

wciąż stąpamy po suchej ziemi,

już o brzasku

nasze dzieci wierzą

w lepszy i piękniejszy świat,

otulone tęsknotą

są takie natchnienia ludzkiej duszy,

co oczyma wyobraźni

dostrzegają znajomy, dawny ląd

to takie pewne miejsce — Edenu,

w którym beztroska

ma owocowy smak

więc patrzę na te lilie w ogrodzie

i marzę nieustannie,

aby jutro odzyskało nowe skrzydła

-iśka-