Bezbarwnie

przeszłość była różowa

wszystko tętniło życiem

pamiętam że zapach lip

latem był oszałamiający

lemoniada orzeźwiała

w upalne dni

sięgam w złote wspomnienia

gdzie wspólna praca

przynosiła nam radość

pieśni roznosiły

echem po zmierzchu

te same cele i dążenia

zataczały kręgi

bezcenne były ludzkie więzy

dziś świat zwariował

na własnym punkcie

powoli nikną wartości

pozostają słodkie marzenia

w zamkniętych walizkach

bo gdzieś tam przy końcu drogi

zaskoczyła nas śmierć

dlatego selfie i sztuczny uśmiech

na fejsie źle wygląda

zerkając w lustro

nadymane ego wzrosło

ale pustka w sercu pozostała

stale rosną podziały

codzienna gonitwa

za tym co ulotne

próżność wyrwała czułość serca

kręcimy się wokół siebie

tak bez przerwy i mocno

a życie upływa na lajkach

i co z tego że pięknie śpiewa ptak

że cudne wschody i zachody

codziennie wyglądają inaczej

kiedy my sami nosimy

nos zwieszony na kwintę

czy świat stanął na głowie

stajemy na rzęsach

aby dobrze wypaść w ludzkich oczach

pokonujemy morza i oceany

a nie potrafimy w sobie pokonać dumy

aby być w szczerej relacji

z drugim człowiekiem

pogrzebane przyjaźnie

muszą otrzymać nowe skrzydła

dopiero wtedy powróci

obrazek z tęsknych dni

-iśka-